PASSERELLE is het verhaal van de koolmijnen en de vrouwen. Geschiedenis, naverteld door vrouwen, op basis van gesprekken met mondelinge getuigen, niet alleen, maar toch vaak vrouwen. Vrouwen, die passeerden in de Mijnstreek, op zoek naar hetzelfde als alle immigranten, waar ook ter wereld: een beter leven. Het gaat over hun bijdrage aan de culturele kleur van de Mijnstreek, weliswaar vaak onderbelicht.

Het Vervolg en vzw Veauxdeville maken in de zomer van 2008 een echt mobiele sociaalartistieke theaterproject in de Mijnstreek. Echt mobiel, want er wordt een vrachtwagen omgebouwd tot ‘voertuig voor geschiedenis van de Mijnstreek’. Vanuit de vrachtwagen worden geschiedenisprojecten, presentaties, feesten, optredens gebracht, maar worden ook interviews gedaan, films gemaakt en getoond…

Veauxdeville is het gezelschap van Inge Kerfs en Sandra Carota dat zich specialiseert in mobiele projecten.

Partners zijn: CC MUZE (Heusden-Zolder), TGT (Turks Jongerentheater), vzw Mijn-Verleden (mijnwerkers van Waterschei) en vele muzikanten en mondelinge getuigen ut de Mijnstreek.

Concreet wordt een oude brandweerwagen omgebouwd tot een erfgoed en theatermobiel, waarmee in de woonomgevingen van de Mijnstreek (tuinwijken) en later in andere Mijnregio’s in Europa met lokale mensen aan erfgoed – actie – onderzoek gedaan wordt en van waaruit multimediale producties gemaakt worden.

De wijze van performance zal voortdurend in ontwikkeling zijn en qua rijkdom groeien, want het is bedoeling om de mijnwerkersgemeenschappen aan te boren als bron, deelnemer én publiek. Er wordt dus niet gewerkt voor theaters. Alle projecten komen tot stand midden in de interactie met ‘de mensen’. In de wagen en het team van Veauxdeville en Het Vervolg, die voor het hele traject een coproductie aangaan op lange termijn, wordt ‘erfgoedwerk’ en ‘sociaalartistiek werk’ in symbiose gebracht. Het project ontvangt steun van de Vlaamse gemeenschap, uit Kunsten en Erfgoed.

Het actieonderzoek is niet alleen beperkt tot het verzamelen en bewerken en presenteren van concrete geschiedenis van de mijncités, in 2008 Lindeman / Mommeplas / Onder de Poort in Zolder, maar ook in het zorgvuldig documenteren en observeren van het maakproces in al zijn aspecten en gelaagdheden. Welk werkelijk sociaal, cultureel en artistiek effect bereiken we met het maken van performances op basis van en in betrokkenheid van hen die het allemaal meegemaakt hebben ?

Koolmijnen met hun typische samenlevingsvormen en culturen zijn een Europees en bij uitbreiding mondiaal fenomeen. Research, o.m. in het internationale project Coalface van Het Vervolg, legt dit fenomeen bloot, maar tot op heden wordt er geen verbindend initiatief genomen, dat ook echt de betrokkenen zelf, de (gewezen) mijnwerkers in hun vaak sterk gelijkende diversiteit (mijnwerkers komen overal uit typische migratiegebieden) een rol geeft. Opeenvolgende tournees langsheen mijnstreken in een concentrisch steeds grotere actieradius rond Limburg, moet deze verbindingen bouwen. De meerwaarde voor de lokale gemeenschappen in Limburg en in elk van de ‘bewerkte’ plaatsen is dat er een echte verbondenheid ontstaat in een gemeenschappelijk immaterieel patrimonium, een collectief eigenaarschap van een artistiek product. De methode van werken dient niet alleen bottom-up creatieprocessen, maar is tevens inzetbaar in gebieden waar een gewenst effect is inzake identiteitsopbouw.